Unha vez máis Manoele neste seu terceiro disco, coa especial tenrura da súa doce voz e a sensibilidade das súas composicións, homenaxea unha das nosas ilustres das Letras Galegas, María Mariño Carou. Deleitarse coa poesía convértese a en algo máis ca unha lectura, deixarnos acariñar por esta interpretación melódica achéganos a unha reflexión interior que nos permite mergullarnos para intentar comprendernos a nós fronte ó mundo en que vivimos. 
      
     Así o fixo a nosa poetisa, a pesares de vivir nunha etapa da nosa historia na que especialmente as mulleres fomos silenciadas e afastadas do pensamento, o existencialismo impregnou a súa obra. Para as mulleres da súa época era impensable preguntarse a si mesmas pola súa existencia, ou sobre ese “mandato social” que guiaba o rumbo das súas vidas. A ilustre María foi consciente da existencia dun papel programado e preescrito exteriormente, que tanto ela como tódalas mulleres tiñan o deber de representar no teatro mundano. Na súa retórica sobre a vida e a morte, transmítenos a inquedanza do seu pensamento feminista cunha silenciada reivindicación a liberarse desas ataduras que nos condicionan permanentemente.

  Para as mulleres que  hoxe en día seguimos tendo medo de “bogar no mar calmo”,sentindo perto de nós ese temor a romper coas cadeas dunha inxusta tradición que inda non esmoreceu, as letras da nosa poeta poden alentarnos a albiscar un fío de esperanza. Novamente mensaxes de esperanza nas  músicas de Manoele, quen confía en que “hai un lugar na fonda carballeira dos homes na que existe o ben, dese lugar onde saen os bicos, desexos de que vaia ben...”

Ese mesmo lugar no que xa en moitos e moitas, naceu a oportunidade de xerar un pensamento
violeta para o soño do futuro... o futuro da igualdade.
                                                                                          
                         Rocío Vázquez Fernández   (Ó meu irmán, mentor e filósofo de habitación)